۱۳۹۳ آبان ۱۳, سه‌شنبه

سروده ای از خسرو (آئینه)
مشکوکم
من بدنیا و باین کون و مکان مشکوکم
من بچرخیدنِ این چرخ زمان مشکوکم

از وطن  دورم و آوازِ وطن  میشنوم
من  باآوازهِ  این  طبل  زنان  مشکوکم

سینه چاکی، سخن از عشق به میهن گوید
من بآن سینه و آن طرز بیان مشکوکم

همه  در تهمت  فحاشی و شر  متحدیم
من به همبستگیِ این همگان مشکوکم

دیدن خفت و خاموش نشستن تا کی ؟
من باین ملت بی چشم و زبان مشکوکم

مرگ  بهتر  بود  از  زندگی  در ذلت
من به اجسادِ یقین کردهِ به جان مشکوکم

شاکی از آینه هستم که مرا پیر نمود
من به آئینه و این  پیرِ جوان مشکوکم

ارسال یک نظر